Úr helli sýndarinnar

Það er frekar ódýrt að vitna svona í miðja Biðina eftir Godot án sérstaks tilefnis, annars en þess sem heimurinn í sjónvarpinu býður manni að þekkja, en það með hausinn í bókunum og sólina glottandi hinu megin við gler (þó við höfum reyndar rifið alla glugga upp á gátt til að hleypa trekknum í gegn) er bara fátt um frumlegar og spennandi hugsanir.
Loftvarnabjöllurnar sem ómuðu í hádeginu voru þó skemmtilegt uppbrot í annars sólbjartan daginn - sem annars nær varla niður í tærnar á sjálfum sér fyrir Sókratesi, Platoni og Aristótelesi.

Annað kvöld er svo áætlað að ég lendi í Keflavík. Hvar er það nú eiginlega?

Go Deo

We wait. We are bored. (He throws up his hand.) No, don't protest, we are bored to death, there's no denying it. Good. A diversion comes along and what do we do? We let it go to waste. Come, let's get to work! (He advances towards the heap, stops in his stride.) In an instant all will vanish and we'll be alone once more, in the midst of nothingness!

Í sjónvarpinu

„As lions mate hundred and fifty times within three days, the male needs to combine stamina with precaution.“

Goya

Eftir að hafa horft á Drauga Goya, sakna svolítið listasögubókanna minna, og þess að læra listasögu. Ekki það að mér leiðist heimspekin, þvert á móti, en listasagan var fag sem ég hafði ofboðslega gaman af, sérstaklega seinni árin.

Hinn mannlegi hroki

„Eftir að vélar komu til sögunnar hefur mannskeppnan enn ekki svo fundið upp nýstárlega vél að hún hafi ekki talið sér trú um að sjálf sé hún nákvæmlega eins og þessi vél. Descartes þekkti engar vélar nema klukkur, og hann gerði manninn og síðan allan efnisheiminn að klukku.“

- Þorsteinn Gylfason, Líf og sál

28 dögum síðar...

Nú þegar einhver minnist á það rifjast upp fyrir mér að fyrir ekki svo laungu síðan geisuðu, að sögn, óeirðir hér í nágrenninu. Varla hægt að segja að hverfið beri þess mikil merki - einna helst þessi byssuhvellur sem ég heyrði um daginn. Jú, kannski er hægt að kalla bölvanir nágrannans, þessi óp og öskur sem ég heyri þegar ég sit á dallinum og les um lýðræði, leifar byltingarinnar.
Hann neyðist til að borga af nýjum bíl næstu árin í ljósi þess að gamli Volvoinn hans fuðraði upp í boði sænsks eða þýsks atvinnumótmælanda.

Að vera... bleikur

Tilboð aldarinnar

Það flæðir upp úr póstkassanum í hotmailinu þessa dagana, af pósti frá fyrirtæki sem kallar sig Kaboom, og sérhæfir sig í klósetthreinsivörum. Þessa dagana virðast þeir vera að setja á markað eitthvert undraefni sem gæti orðið þess valdandi að maður þurfi aldrei að hreinsa klósettið sitt aftur. Þessi skilaboð fæ ég frá þeim sjö eða átta sinnum á dag, hið minnsta. Ég veit reyndar ýmislegt verra en að hreinsa klósett, en ég er ekki æstur aðdáandi þess.
Ég verð því eiginlega að viðurkenna að það er svolítið kitlandi að versla sér eins og einn dúnk....

Vor

Húsvíska hugmyndafræðin

Ég held að það sé einhver stór misskilningur í því fólginn að Garðar Svavarsson hafi verið Svíi. Húsvíkingar eru í það minnsta ekki af neinu sænsku bergi brotnir, engan veginn. Eftir að hafa skemmt mér við hljómsveitir eins og Túpílaka og Ljótu hálfvitana, velkist ég ekki í neinum vafa að þeir séu undan Írum komnir. Meira að segja Þórir, sá húsvíski, gæti verið einhverskonar íslensk birtingarmynd Damiens Rice.

Svo tala báðir flokkar, Húsvíkingar og Írar, með svo skemmtilegum hreim.

„Tölvan segir nei“

Að eiga við danska bjúrókrasíu getur stundum verið ferlega frústrerandi. Þegar reikningur berst fyrir annarra manna notkun á orku, og einu svörin sem orkuveitan gefur minna á svar bankakonunnar í Litla-Bretlandi (the computer says nooo), er erfitt að roðna ekki örlítið af pirringi, þó ekki sé nema á nefbroddinum.